Zbliża
się dzień wyjazdu – pakujemy się. Umówieni jesteśmy na węźle Komorniki
(jedziemy przez Niemcy w 2 furki). Rano wcześnie pobudka, śniadanie,
pakowanie rzeczy do samochodu. Z prognozy pogody wiemy, że nie będzie
„słodko” – w Niemczech i Austrii ma być deszcz.
O 8:30 zjeżdżamy na
autostradę (najpierw oczywiście tankowanie). Te kilkadziesiąt km idzie
szybko. Ciągnę rodziców, testując ile pojadą ;).
Zjazd
z autostrady i walka z tirami – jednak nie jest tak źle. Przejazd przez
granicę bez żadnych problemów. Czas na niemieckie autostrady –
wcześniej ustaliliśmy, że nie będę jechał więcej niż 130-140 km/h.
Pogoda na razie dobra – słońce za chmurami. Nie udaje nam się jednak za
bardzo rozpędzić – na berlińskim ringu stau. Stoimy, ciut podjeżdżamy,
stoimy i tak w kółko. Jesteśmy „w plecy” jakieś pół godziny a do
przejechania 1100 km. Obawiamy się jak chłopaki zniosą taką podróż, ale
twardym trzeba być. Co dwie godziny robimy postój.
Im dalej na południe tym pogoda się pogarsza.
Gdzieś między Berlinem a Monachium (niezła dokładność co ? – w końcu jedziemy z nawigacją ;))
kolejny stau. Tym razem wypadek – jakieś 7 samochodów „odrobinę się
poodzierało” – jednak z czego widać nie było tragicznie – raczej nikt
nie zginął, ale tracimy kolejne pół godziny (jak nie więcej).
Już
przed Monachium zaczyna padać na dobre. Fatalnie się jedzie. Niestety,
okazuje się, że z nawi trzeba umieć się obchodzić – nasza często gubi
satelity (a kto by brał papierowe mapy ;)).
Na szczęście kierunek jest prosty i spokojnie jedziemy. Średnia
prędkość nie jest oszałamiająca. Wjeżdżamy do Austrii. Zaczynają się
tunele – ciekawe przeżycie (czasem dość drogie). Zaczyna się już robić
ciemno i ciągle pada.
Dojeżdżamy – jest już godzina 21. Szukamy
naszego hotelu, co wcale nie jest proste – w końcu znajduje się na
głównej ulicy miasteczka. Jednakże ta ulica ma odnogi o takiej samej
nazwie – dziwne nieprawdaż ?
W końcu jesteśmy na miejscu. Wypakowujemy co trzeba i do łóżka.
P.S. Zdjęć brak

Dzień drugi: AT – SLO – HR
Ranek cudowny – po wczorajszych ulewach, dziś słońce.

Ja idę na małe zakupy do pobliskiego sklepu. Szybkie śniadanie i w drogę.
Decydujemy
się pojechać ciut inną drogą na autostradę – to był dobry wybór mimo
wydłużenia czasu dojazdu. Droga prowadzi przez górskie Alpy. Czasem
trzeba korzystać z 1-go biegu (ciekawe jak tu jeżdżą zimą, przecież nie
każdy tutaj ma napęd 4x4 ?!).

Zdjęcia niestety nie wychodzą, za wąskie drogi a i światło na przednią szybę.
Wypadamy na autostradę. Pogoda się ciut pogarsza, ale ciągle nie jest źle.
Widok Alp jest powalający.

Po przejechaniu jakiegoś większego tunelu – deszczowe chmury zostają za nami.

Karawankentunel
i potem Słowenia – tu tankuję, jest też chwila na wybieganie chłopaków
na placu zabaw oraz mały posiłek. Jedziemy dalej, szkoda czasu. W
Postojnej skręcamy na Cro. Tu wąsko, ale mimo wszystko drogi o wiele
lepsze niż u nas (niestety). W miarę szybko dojeżdżamy do Rijeki – tu
pomocna okazuje się nawi – są tam prowadzone kosmiczne prace drogowe.

Wypadamy na trasę wzdłuż wybrzeża – ruch nie jest duży, ale szybko nie da się jechać, wąsko i duuuuuuuuuuużo zakrętów.

Dojeżdżamy do przeprawy na Rab – miasteczko Jablanac. Zdążyliśmy na prom o 17:35.

Żona
decyduje, że jedziemy do Loparu – ponoć plaże są tam najlepsze. Mamy
parę adresów – zobaczymy co znajdziemy. Na miejscu okazuje się, że jest
źle. Ze względu na to, że mamy nietypowe wymagania – apartament 6
osobowy lub 2 i 4 to ciężko coś znaleźć – dostępne są 2ki i 4ki, ale
razem nic („owszem, jest taka możliwość, ale jutro lub pojutrze”).
Jesteśmy coraz bardziej zmęczeni (zwłaszcza chłopacy). W końcu
znajdujemy informację turystyczną – tu dość szybko decydujemy się na
lokum. Gospodarz dobrze mówi po angielsku, wydaje się być wszystko w
miarę OK, ale ... naprzeciwko jest restauracja, czuć zapachy, słychać
odgłosy, pokoje ciemne, łóżka takie sobie. Śpimy.